نعمت زلزله

برخی اعتقاد دارند زلزله بم برای ایران در موقع خاص فعلی حکم محوریت بسیاری از مسائل را دارد همچنان که 11 سپتامبر برای امریکا داشت و دلیل برای این حرفشان را به طریقه بیان و گسترش موضوع زلزله و عواقب بعد از رخداد را بیان می کنند که چگونه در این رابطه تبلیغ شده وتمام مسائل کشور تحت الشعاع قراردارد. از یکطرف بنظر می رسد که بسیار کارخوب و مثبتی صورت گرفته و می گیرد ولی با کمی دقت به این نتیجه نامعقول می رسیم که برای موضوع زلزله فوق هیچ نیازی نبود این همه توانایی صرف کرد. بیشتر کشورهای خارجی برای هموار کردن مسیر ناهموار ورود به بازار ایران با استفاده غیر مستقیم از دیپلماسی زلزله وارد شدن و با تمام اینکه می دانستند ایران برای جابه جا کردن زلزله زدگان و مجروحان این حادثه توانای دارد وحتی بسیار بیشتر از آن حد نیاز توانای دارداما قصد تغییر رویه دوطرف به بهانه حادثه زلزله بوده است بنابراین هردو طرف تلاش کردن پیازداغ موضوع را بیشتر و بیشتر کنند. بطوری که برای روابط آینده و حال موضوع زلزله تبدیل به نقطه عطف و مبدا تاریخی شده است با تبدیل کردن حادثه زلزله به موضوع هر چه حادتر توانستند تمام نگرشهای موشکافانه را درنطفه خفه کند و هر سازی که باعث زیر سوال برن اعمال آینده باشد هنوز نواخته نشده مورد تکفیر واقع شده است این سود بزرگ کردن یک حادثه نسبت به واقعیتش می باشد که فاعل فعل با هدفهای مشخصی آن را بزرگ می کند سود دوم حادثه نجات تمام گروهها و احزاب از بن بست خودساخته درمورد انتخابات مجلس هفتم است هیچ کس حرف تازه ای نداشت وهیچ کس توان عمل تازه را نداشت و از طرفی مایل نبودند این ناتوانایی را برملا نمایند با حادث شدن زلزله موضوعی جهت تغییر مسیر شرمندگی پیدا شد و حداقل برای فریب خودشان وتوجیه ناتوانیشان به جنبش آمدند تا غم شکست دربه صحنه آوردن مردم را به فراموشی بسپارند اما تا چند روز دیگر باز این زخم کهنه و پنهان دوباره دهان باز خواهد کرد هر چند رسانه های گروهی با بهانه قراردادن فاجعه زلزله مردم را به جهت فراموش کردن گذشته بمباران کردند اما به نتیجه چندان مطلوبی نمی رسد.

دلیل محکم اینکه این همه آه وناله از صمیم قلب نبود دوموردعمده است1- ایران در دوسال قبل ثابت کرده است برای جابه جا کردن مردم توانایی بسیاری دارد و آن مراسم سالگرد خمینی بود که با 21 هزار دستگاه اتوبوس توانستند بیش از 800 هزار زائر را در مدت 48 ساعت وارد حرم نمایند. سوال این است چرا همین توانایی را که یک چهارم توانایی واقعی است درمورد جابه جایی زلزله زدگان بکار نبردند. 2- مورد دوم این است که ما می دانیم هر کدام از وزارت خانه ها دارای مهمانسرای مختلف دراقصا نقاط  کشور می باشند و به راحتی میتوانستند برای اسکان موقت بازماندگان از زلزله را در آنجا جای دهد اما چنین نکردند. (برخی می گویند مردم بم حاضر نشدند از نزدیکی خانه های ویران خود دور شوند این نیز نشانه ضعف ما است که هر روز کارهای غیر اصولی و غیر انسانی بیشتر مرتکب می شویم که حتی در حالت زلزله زدگی نیز مردم اعتماد ندارند. طبق آمار رسمی اعلام شده حداقل 90 هزار و حداکثر 200 هزارنفر دچار زلزله شده بودند که 30هزار فوت کرده و 30 هزار زخمی شده که مانده 140 هزار نفر است جای تعجب است که وقتی ما با یک چهارم توان 800 هزار نفر را جا به جا می کنیم چگونه 140 هزار نفررا با تمام توان دولتی و مردم نتوانستیم جا به جا کنیم این نشانه همان دست آویز و ابزار تبلیغاتی قراردادن زلزله است که می گویند: گدایان فرزند خویش کور خواهند. و در این ماجرا ما هم گدایی مالی کردیم هم گدایی محبت و جلب توجه از دیگران کردیم و هم زمینه های فریب دیگران را فراهم کردیم تا در آینده ازکاشته غیر انسانی درقالب امر خیر خواهانه درو کنیم اگر ما در نظر بگیریم که روی هم رفته هر 5 نفر تشکیل يك خانواده می دهند. 140 هزار نفر نیاز به 28 هزار واحد مسکونی دارد و با توجه به منطقه بم هر واحد روی هم رفته 60 میلیون ریال را درنظر بگیریم 168 میلیارد تومان لازم است و اگر تاسیسات شهری را نیز به همین مقدار درنظر داشته باشیم می شود 336 میلیارد تومان با توجه به کمک های که شده است به عنوان مثال آقای رضازاده 40 هزار دلار پیراهنش را فروخته و اهدا کرده است به تومان می شود 33200000تومان. کمک های خارجی وایرانی وقتی جمع می شود مسلما" به طور میانگین هر نفر 5000 هزار تومان خواهد بود.و جمعیت ایران 70 میلیون درنظر بگیریم می شود 350 میلیارد با چنین بررسی و تحلیل باید تعجب کرد که چرا زلزله زدگان هنوز درمشکل بسر می برند.

و حتی می توانستیم برای اسکان موقت زلزله زدگان از مدارس استان کرمان و استانهای همجوار استفاده کنیم اما... نمایش دیگری روی صحنه آوردیم چرا؟

                                                                   محمد اشرفي