* نمایش بالماسکه ای که خانه کارگر برگزار
کرد
خانه کارگر 11 اردیبهشت 1383 مراسم روز
جهانی کارگر را به نمایش بالماسکه ای که
کارگران را زائده ای از دشمنانشان نشان
میداد تبدیل کرد. حدودا"5الی7 هزار نفر
توانسته بود در میدان بهارستان جمع کند
.این تعداد متشکل از چهار گروه بودند 1-تعداد زیادی از نیروهای
حراستی وامنیتی در لباس
شخصی بودند ( تعدادي از اين افراد دارای
بیسم بودند )2- گروه دوم افرادی بودند که
قصدشان از شرکت در این نمایش کنترل آن و
جفت جور کردن نمایش با منافع طبقه حاکم و حفظ وضعیت موجودو جلو گیری از اعمال حق طلبانه شرکت کنندگان
است.(که معمولا" در
تمام اعتراضات و گردهمائی ها به صورت
نفوذی شرکت می کنندودر نهایت صحنه گردان
میشوند)3-گروه سوم افرادی بودند که توسط
خانه کار گر دست چین شده بودند و با
تعدادی از نفوذی ها نزدیک تریبون جمع شده مانند دستگاه های کنترل ازراه
دور برای سخنرانان
نان به نرخ روز خور به به و چه چه می
کردند.4- گروه چهارم افرادی بودند که هنوز
فکر
میکنند می توان از تریبون خانه کارگر
اعتراضات خود را به گوش مردم
رساند.بنابراین به صورت مستقل وآزادانه شرکت کرده بودند .وتا آخر نمایش منتظر
فرصتی برای اعتراض
بودند (البته غیر از گروه اول وتعدادی از
گروه دوم بقیه به جامعه ای کارگری تعلق
داشتند.از طرفی ماموران انتظامی رسمی و
اکیپهای خبرنگاری نیز جعمیت را افزایش
داده بودند.جالب است که امسال ساختار سخنان برگزار کنندگان و
سخنرانان این بالماسکه با
سالهای قبل 180 درجه اختلاف داشت.اعتراضات
آبکی بود،بيشتر شعار های تزیبون ربطی به
جامعه ی کارگری ومسائل او نداشت ،تائید
سیاستهای ضد کارگری را دنبال میکرد،از واپسگرایان حمایت میکرد،سخنان تریبون خزیدن خانه کارگر را به
سمت قدرت وپشت پا زدن
به کارگران را نشان میدادکه مایلند با
نمایندگان مجلس هفتم وطیف نزدیک به آنها
بیعت شان را محکمتر کنند.(هر چند که خانه کارگر سالهاست که به جناح
واپسگرا وابسته است
ولی در چند سال اخیر این وابستگی را پنهان
میکرد. اما حالاکه واپسگرایان با محدود
کردن گستره انتخابات . انتخابات را به
انتصابات تبدیل کرده وتوانسته قدرت فائقه شود.نیرو های خانه کارگر با کرنش و سالوسانه از در تعریف و
تمجید واپسگرایان در
آمده اند.)ضمن اینکه در حین برگزاری نمایش
در گوشه و کنار گروههای کوچکی به سخنان
وحرکتهای برگزار کننده گان نمایش اعتراض
میکردند . ولی در پایان نمایش اعتراض بارزتر شد.تنها قسمت امید وار کننده این نمایش تعدادی از بند
های قعطنامه آن که
مربوط به کار کود ک بود ه است که در نهایت
سخنان بعد ازخواندن قعطنامه بار مثبت آن
را از بین برد.در انتها نماینده خانه
کارگر از تریبون شروع به تعریف و تمجید
های بی مورد و چاپلوسانه کرد ه و پایان مراسم را اعلام نمود وگفت به
طرف اتوبوسها بروید تا
در نماز جمعه شرکت کنید. امسال به خاطر
نماز جمعه بر خلاف سال های قبل( که کار
گران
خودشان می آمدند و خودشان می رفتند)تعداد
زیادی اتوبوس در خیابان سعدی ایستاده بودند تاکارگران را به نماز جمعه ببرند.آخرین شعاری که از
تریبون صادر شد و افراد
نزدیک تریبون به آن جواب دادند ((ای رهبر
آزاده آماده ایم آماده))بود.بعد از اعلام
اتمام نمایش اندک اعتراضاتی پراکنده توسط
گروه چهارم انجام شد.و حدود 200 نفر در حال حرکت به سمت اتوبوسها شروع به شعار دادن کردند که وقتی به
خیابان سعدی رسیدند
به 1000نفر بالغ میشدند.((البته طبق معمول
وقتی این افراد از تریبون نا امید شدند به صورت خودجوش شعار دادن را شروع کردند .و باز طبق معمول تعداد
ی از گروه اول و
دوم در میان افراد معترض خود جوش نفوذ
کردند تامراقب اعتراض و اعتراض کننده گان
باشندکه مبادا وضعیت ناهنجار و ظالمانه
موجود به خطر بافتد))با مخلوط شدن این دو طرف شعار های ضد ونقیض در جریان بود .شعار ها از جانب خود جوشها
به سمت چپ وحمایت
واقعی از کارگر گرایش داشت.و از طرف نفوذی
ها شعار های وابسگرایان مطرح می شد وتلاش میکردند اعتراضات را خواسته نظام و نظام را طرفدار کارگر ان
نشان بدهند به هر صورت
پس از اتمام نمایش اولین شعاری که نشان
حمایت واقعی از کارگر را با خود داشت از
طرف
خودش ها بیان شد.عبارت بود:
(کارگر
مبارز اتحاد اتحاد) به دنبال
شعار مطرح شده واپسگرایان مجبور شدند
تلویحا" وجود ظلم در ایران را قبول کرده
ولی
شعار روشن و واضح قبلی را به شعار ناشدنی
وناملموس تبدیل کنند وشعار زير
رافريادكردند:(یا حجت بن الحسن ریشه ظلم
را بکن) طرف مقابل دیگر نتوانست از شعار اول استفاده کند ولی با شعار (مرگ براین زندگی این همه
شرمندگی)توانست دهن کجی
روشنی به نفوذیها و ماموران لباس شخصی
نشان بدهد . دوباره از (یا حجت بن الحسن
ریشه ظلم را بکن)استفاده شد. در این بین از شعار های که مخصوص
سرمایداری داخلی و جهانی
است از طرف خودجوش ها( مانند: فلسطین
را رها کن فکری به حال ما کن )استفاده
می شد.این شعار جو را پیچیده می کرد.در
نهایت خودجوش ها شعار های شرمنده کننده ای
که دهن کجی بر علیه نفوذیها وافشاگری بر
علیه ظالمین بود با قدر ت تمام استفاده می کردند مانند: ((در حکومت عدل علی این همه بی عدالتی یا
اعتصاب اعتصاب
حق ماست حق ماست یا مرگ بر این زندگی این
همه شرمندگی))که البته این
شعار ها با دست زدن که برای نفوذی ها و
واپسگرایان از نیش مار هم خطر ناکتر است
همراه بود .این جو نشان دهنده ظرفیت بالا
برای اعتراضات عمیق تر است. ولی با وجود جو بلیسی (بیش از 5 برابرمعترضین واقعي بودند.) در آنجا امکان
ادامه نداشت .بالاخره
معترضین به اتوبوسها رسیدند و هر کسی به
سوی
محمد اشرفی
13/2/1383
|
|
|
|
